[SF] Forget me not , My Love [2/2]
posted on 19 Jul 2009 23:10 by topsol--fiction in FICTION
Title : Forget me not , My Love
Author : YB 's GiRL
Paring : Seunghyun x Youngbae
Status : 2/2 [COMPLETE]
Rate : PG 13
..ติ๊ง..ต่อง!..
“อ้าว!!เข้ามาสิ..ยองเบ มีกับข้าวมาให้พี่กับซึงฮยอนตลอดเลย ขอบใจมากๆนะ” ฮงจุนเปิดประตูต้อนรับ และชวนให้ยองเบเข้ามาในบ้านของตน
“วันนี้พี่ซื้อเค้กมา..ทานด้วยกันไหม?”
“ว้าว!!น่าทานทั้งนั้นเลยนะฮะ” ยองเบถึงกับตะลึงที่เห็นเค้กหลากรสสีสวยท่าทางน่าทานอยู่เต็มกล่องสีชมพู
“งั้นเดี๋ยวพี่ไปเอาโกโก้ร้อนมาให้นะ”
.
.
.
“ซึงฮยอน!!นายเอาเค้กชิ้นไหนล่ะ..มาเลือกซะสิ..” ยองเบตะโกนชวนซึงฮยอนที่กำลังจะเดินเข้าไปในครัว
เขาเพียงหันมามอง แล้วก็เดินไปไม่พูดจาอะไร
“เป็นอะไรกัน??”
“ช่างเขาเถอะฮะ..ทานกันสองคนก็ได้!!”
“อืม!!ซึงฮยอนน่ะ..อยู่ที่โรงเรียนไปได้ดีหรือเปล่า?”
“กลมกลืนเลยล่ะฮะ..แถมยังเนื้อหอมอีกต่างหาก”
“งั้นหรอ!?”
.
.
.
“ยองเบ!..นายน่ะ..ยังรักพี่อยู่ใช่ไหม?” ซึงฮยอนเอ่ยถามขณะที่ยองเบกำลังเดินดูของในห้องรับแขก
“เอ่อ..อะไรกัน?จู่ๆก็......” เขากระอึกกระอักที่จะตอบคำถาม
“ท่าทางมันฟ้อง!!”
“อ๊า!!...จ..จะทำอะไรน่ะ!!” ร่างสูงเดินเข้ามาประชิด ใช้มือหนา จับที่สะโพกของร่างเล็ก
ลูบเรื่อยไปถึงบั้นท้าย แล้วผลักให้นอนลงที่โซฟาตัวใหญ่
“อยากขึ้นมาล่ะสิ!!ฉันจะปล้ำนาย..ทั้งๆที่พี่ชายอยู่ข้างบนนี่แหละ!!..หึ!คงตื่นเต้นน่าดู!!”
“อ..อย่านะ!!” คนตัวเล็กพยายามใช้มือปัดป้อง แต่ก็ถูกมือหนากดรั้งเอาไว้แน่น
“บอกแล้วไง! ฉันไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว!!” ซึงฮยอนรวบมือเล็กสองข้างขึ้นเหนือศีรษะของยองเบ
มือหนาจับที่เสื้อยืดสีขาว นิ้วเรียวสอดเข้าไปใต้เนื้อผ้าแล้วค่อยๆถลกเสื้อนั้นขึ้นมาเรื่อยๆ
จนนิ้วเรียวนั้นสัมผัสที่จุดเล็กตรงหน้าอกของร่างเล็ก เขาแลบลิ้นออกมาไล้เลียขึ้นลงที่ซอกคอยองเบอย่างใจเย็น
“อื้อ”
...ขยับไม่ได้!..ซึงฮยอนไม่ได้โตแต่ตัวแล้วจริงๆ ยิ่งกว่านั้นคือ เรื่องที่พี่ฮงจุนเล่าเมื่อกี้ว่า..ซึงฮยอนเคยมีแฟนเป็นคนอเมริกาตอนอยู่ที่โน้น..
แต่มีปัญหากับทางครอบครัวของผู้หญิง เพราะเรื่องแผลเป็นนั่น!!..พ่อแม่เขาเป็นห่วงลูกสาว พอเห็นแผลนั่นเลยนึกว่าซึงฮยอนเป็นพวกคนไม่ดี แม้พยายามอธิบายแต่ก็ไม่เป็นผล
ดังนั้นเขาก็เลยต้องเลิกกัน .. ซึงฮยอนน่าสงสารจริงๆ
.. แต่พี่ฮงจุนก็บอกว่าไม่ได้โทษเรา .. พี่ฮงจุนว่าปรึกษากันแล้วว่าจะหาศัลยแพทย์มือดีให้ผ่าตัด แต่ซึงฮยอนกลับทิ้งการผ่าตัด..
แล้วหนีมาเกาหลีกับพี่ฮงจุนแทน .. ทำไมกันนะซึงฮยอน?
ทุกครั้งที่เราได้เห็นแผลเป็นนั่น ก็ทำให้รู้สึกผิดไม่หายเสียที...
“ซ..ซึงฮยอน!!”
“......................”
“น่าจะทำศัลยกรรมแผลเป็นนะ” ยองเบเอื้อมมือพยายามชี้ไปตำแหน่งที่ซึงฮยอนมีแผลเป็น
“......................”
...ซึงฮยอนนิ่งและไม่ตอบอะไร เขาไม่สนใจที่ฟังคำพูดของยองเบ แต่กลับก้มลงจูบตามร่างกายขาวจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆตามต้นคอและลำตัว จากนั้นก็ทำสิ่งที่พูดเอาไว้แต่แรกว่าจะจัดการร่างกายของยองเบจนเสร็จ!!...
...ถึงซึงฮยอนจะแก้แค้น เพราะเรื่องแผลเป็นนั่น..แต่ร่างกายของซึงฮยอนอบอุ่นจัง..เราจะทำยังไงดี!!...
.
.
.
“เฮ้อ!!” ยองเบถอนใจ ทั้งๆที่มือถือขนมปังครีมอยู่ แต่ก็ยังเหม่อลอย
“เป็นอะไร..ยองเบ??เหม่อเชียว..ขนมปังครีมแสนอร่อยฉันขอนะ!!” เพื่อนสาวเห็นว่ายองเบดูผิดแปลกไปเลยลองแกล้งแย่งขนมปังจากมือ เผื่อจะมีปฏิกิริยาอะไรตอบโต้ขึ้นมาบ้าง
“ฉ..เฉยสนิท!!ไม่มีโวยวาย..เป็นอะไรไปหรือเปล่านะ??”
...เรื่องแบบนี้ ปรึกษาใครก็ไม่ได้...
“ยองเบ!!เพิ่งกลับจากโรงเรียนหรอ?”
“พี่ฮงจุน”
“หมู่นี้ไม่มาบ้านพี่เลยนะ!ทะเลาะกับซึงฮยอนหรอ?”
...พี่ฮงจุน..ช่วยผมด้วยฮะ!!...
“คือว่า........เอ่อ..ไม่มีอะไรหรอกฮะ”
“เหรอ?”
...ทำไมเราถึงพูดไม่ออกกันนะ...
“อ่า!!..พี่ซื้ออะไรมาน่ะ..หนังสือโป๊หรือเปล่าเนี่ย..ฮ่าฮ่า!!” ยองเบเห็นว่าฮงจุนซึ่งเดินออกมาจากร้านหนังสือ ถือถุงที่ซื้อของมาด้วย เลยทำกลบเกลื่อนเข้าไปขอดูของในถุง
.
.
.
“ใช่แล้วจ้ะยองเบ!!ฮงจุนกลับมาเพราะเรื่องนั้น...ฝ่ายหญิงยังเรียนอยู่ที่อเมริกา ฮงจุนได้งานก่อนก็เลยกลับมาเกาหลี”
...ที่เกาหลีสภาพแวดล้อมก็ดีสำหรับการเลี้ยงเด็ก..
นิตยสารการแต่งงานที่พี่ฮงจุนซื้อมาเมื่อเย็น..
เรื่องพวกนี้ทำไมเราถึงไม่รู้เรื่องเลย...
.
.
.
“ซึงฮยอน!!”
“.................”
“นายรู้ใช่ไหมว่าพี่กำลังจะแต่งงาน” ยองเบมาที่ห้องนอนของซึงฮยอนเพื่อถามคำถามที่ค้างคาใจของเขา
“ก็แน่ล่ะสิ!”
...เพี๊ยะ!!... เสียงมือเล็กปะทะเข้าที่ใบหน้าของร่างสูง
“จ..เจ็บนะ” ซึงฮยอนมองหน้ายองเบ แล้วลูบแก้มที่โดนแรงปะทะจากมือเล็กนั่น
“นายก็รู้ความรู้สึกของฉันเลยแอบหัวเราะอยู่ทุกวันล่ะสิ!! อุตส่าห์ถ่อสังขารกลับมาเกาหลี
คงสนุกมากสินะ!! นายเกลียดฉันมากขนาดนั้นเชียวหรือไง!!” ยองเบระบายความรู้สึก น้ำตาใสค่อยๆไหลรินออกจากดวงตาเล็กๆคู่นั้นที่กำลังจดจ้องใบหน้าของคนตรงหน้า
...ทำไมซึงฮยอน..ทำไมนายถึงทำเฉยใส่ฉันแบบนี้..มันช็อคซะยิ่งกว่า..
ยิ่งกว่าที่รู้ว่าพี่ฮงจุนกำลังจะแต่งงาน!!..อย่าบอกนะว่า..เรากำลังรักซึงฮยอนเข้าแล้ว!!...
เพราะอย่างนั้นถึงได้รู้สึกดีมากๆเวลาที่ถูกซึงฮยอนสัมผัส..
แต่มันก็อดทรมานไม่ได้ที่เขาถือเป็นการแก้แค้น...
“ไม่ใช่นะ..ยองเบ!!” สีหน้าของซึงฮยอนดูเศร้าไปถนัดตา
“ไม่ใช่อะไร!!..พอเหอะ..จะหาเรื่องฉันอีกหรือไง!!...บอกว่าให้พอยังไงเล่า!!” ซึงฮยอนพยายามเข้าไปกอดยองเบ แต่ยองเบปฏิเสธการกระทำ เขาพยายามกำมือแน่นแล้วทุบตามร่างกายของซึงฮยอนจนไปโดนรอยแผลเป็นเข้า
“อ๊ะ!!”
“ซ..ซึงฮยอน!!” คนตัวเล็กตกใจที่เห็นสีหน้าที่เศร้ากลับกลายเป็นกำลังจะร้องไห้
...ซึงฮยอนทำท่าจะร้องไห้..นั่นคือหน้าของเขาตอนที่เป็นเด็ก...
ยองเบยืนนิ่งเมื่อนึกถึงซึงฮยอนในสมัยเด็ก จนทำให้ไม่ทันตั้งตัวว่าตอนนี้เขากำลังอยู่ในอ้อมกอดของซึงฮยอน
...มันดูเงอะงะผิดเป็นคนละคนกับตอนทำเรื่องอย่างว่า...
...ซึงฮยอนโอบกอดเราซะนาน...
...แม้จะร้ายแค่ไหน จะเหน็บแนมอะไรก็เฉย แต่ว่า...พออ่อนโยนแบบนี้...
“ฮือ..ฮือ...ซึงฮยอน!!” แม้ซึงฮยอนจะทำท่าว่าจะร้องไห้ แต่กลับเป็นคนตัวเล็กที่ต้องร้องเสียเอง ซึงฮยอนเห็นก็อดที่จะปลอบใจไม่ได้ จึงทำได้แค่โอบกอดร่างเล็กให้แน่นกว่าเดิม
...เราตอนนั้น ทำได้แค่หลบอยู่ข้างหลังของยองเบ...ถึงแม้ยองเบจะโดนดุ ก็ชี้แจ้งไม่ได้เพราะเรายังเด็ก...ยิ่งกว่านั้น...ที่ไม่เคยลืม คือ ตอนที่ยองเบร้องไห้ในตอนที่เราล้มลงไป...
จนให้อดคิดไม่ได้เลยว่าที่เขาร้องไห้อาจเป็นเพราะเกลียดคนอ่อนแอไม่เอาไหนแบบนั้นก็ได้!!...
“ฉันรู้นะว่ายองเบอาจจะปวดใจที่พี่กำลังจะแต่งงาน...เลยขอพี่กลับมาเกาหลีด้วย!!...
แต่เรื่องกลับตรงข้ามกับความรู้สึก...พอเห็นยองเบเป็นปลื้มที่อยู่กับพี่ก็เจ็บใจทุกครั้ง” ซึงฮยอนสารภาพความรู้สึกจริงๆจากใจให้ยองเบ
...คงเป็นเพราะฉันยังดูเป็นเด็กขี้แยใช่ไหม...จึงทำให้ยองเบมีสีหน้าแบบตอนนั้นอีกแล้ว!!...
...ซึงฮยอน..ซึงฮยอน...นายหวังดีกับฉันอย่างนั้นเองหรอ!!...
.
.
.
...วันแต่งงานของฮงจุน...
“ยองเบ!!นึกว่าจะไม่มาเสียอีก” ทันทีที่ซึงฮยอนเห็นยองเบในชุดสูทสีขาวกำลังเดินเข้ามาในทางเข้างาน ก็รีบตรงเข้าไปทักทายและต้อนรับ
“งานแต่งของพี่ชายสุดที่รัก..ต้องมายิ้มแย้มอวยพรให้สิ!!” เมื่อยองเบเห็นชายหนุ่มชุดสูทสีดำเข้ามาทักก็ทำเป็นไม่สนใจเดินผ่านเลยไป
“.........................................”
“หึ!!แล้วก็งานเลี้ยงจะกินให้ซะใจไปเลย!!”
“ฮะ..ฮ่า!!..ยองเบต้องร่าเริงแบบนี้สิ” ซึงฮยอนเห็นท่าทีที่ยองเบพูดก็อดที่จะขำไม่ได้
“แต่ว่า..ซึงฮยอน!! นายต้องให้บริการฉันนะ...กลับมาเพื่อแบบนี้ไม่ใช่หรือไง!!”
คนตัวเล็กหันกลับมาพูด พร้อมยื่นมือมาที่ซึงฮยอน
“ก..ก็ใช่” ร่างสูงตอบอย่างเขินอาย ก่อนจะยื่นมือไปจับยองเบแล้วเดินเข้างานไปด้วยกัน
...เรายังยิ้มอยู่ตรงนี้ได้ ก็เพราะซึงฮยอน...
ซึงฮยอนที่เปลี่ยนไปจากตอนเด็กๆ...ตัวโตแขนแข็งแรงพอกอดกระชับ...
ใจของเราก็เลยอบอุ่นไปด้วย...วินาทีนี้เรารักซึงฮยอนที่สุดแล้ว...
.
.
.
...ห้องนอนของซึงฮยอน...
“ซึงฮยอน!!แผลเป็นน่ะ..ไปรักษาเหอะนะ”
“ทำไมล่ะ??”
“ก..ก็เวลาฉันเห็นทีไรอ่ะ..มันหวิวๆทุกทีเลย”
“หึ!!งั้นยิ่งห้ามรักษาใหญ่เลย”
“............................................”
“เพราะมันคือ..เครื่องหมายเพื่อไม่ให้ลืมตัวเองว่าเคยเป็นคนอ่อนแอยังไงล่ะ!!”
“ชิ!!พูดจาอะไรน่ะ..ไม่ต้องมาอวดดีเลย”
...ถึงแม้ว่าเรากับซึงฮยอนจะทะเลาะกัน...แต่ก็เป็นคู่รักของกันและกัน
และ
แผลที่เกิดขึ้นก็คือ...เครื่องหมายแห่งรักที่เราอยากเก็บเอาไว้...